• Dette gjorde tidsskriftet The Atlantic for å gå frå å vera eit undeskotsføretak på papir til å verta eit overskotsføretak på nett

    by  • August 5, 2013 • Journalistikk • 0 Comments

    Del om du likar

    Framside The Atlantic

    Med The Atlantic skapte Justin Smith ein av dei største suksesshistoriane på nettet. Spørsmålet er kva kan ein læra av arven han etterlet seg når han no sluttar? 

    Tidlegare denne månaden vart det klart at Justin Smith sluttar i The Atlantic for å verta sjef i Bloomberg Media Group.

    At folk byter jobb og går frå eit mindre mediehus til eit større mediehus, er noko som hender rett som det er. Det som gjer dette spesielt, er at Justin Smith ikkje er nokon kven som helst.

    Justin Smith er nemleg mannen som har fått mykje av æra for at The Atlantic i løpet av eit par korte år har gått frå å vera eit papirtidsskrift som gjekk med kraftig underskot til å verta ein nisje-nettstad som no går med overskot.

    Med andre ord så har The Atlantic fått til noko dei fleste andre i bransjen sit og klør seg i hovudet og lurer på korleis dei skal få til: Dei har klart å gjennomføra den digitale forandringa. Og dei har klart det med bravur.

    Difor er det også vel verdt å ta ein nærare kikk på korleis Justin Smith og resten av The Atlantic har fått dette til.

    Med mot til å meina

    Då Justin Smith tok til å arbeida i The Atlantic i 2007, var det slett ikkje mange som hadde vore viljuge til å setja sparepengane på at tidsskriftet framleis skulle vera i drift seks år seinare.

    På den tida stod det nemleg så dårleg til med økonomien i selskapet at forståsegpåarane var sikre på at The Atlantic kom til å gå konkurs innan kort tid.

    Og skeptikarane hadde god grunn til å vera skeptiske.

    The Atlantic: Eit magasin grunnlagd av ein gjeng Boston-intellektuelle i 1857, kunne ikkje akkurat seiast å ta tidsånda med internett og web 2.0 på kornet.

    Men det som er det smått absurde, var at det var akkurat det The Atlantic gjorde, altså ta tidsånda på kornet, og det var dette Justin Smith skjøna.

    2007 var også året då sosiale media byrja å ta av for alvor. Det Justin Smith forstod var at på sosiale media, så var ikkje nødvendigvis nyhende og det å kringkasta det nyaste nye det viktigaste.

    Det som på sosiale media var minst like viktig, var det å ha meiningar og det å ha ei eiga røyst.

    The Atlantic kunne kanskje ikkje konkurrera når det gjaldt nyhende, men var det noko The Atlantic kunne konkurrera om, så var det nettopp det å ha meiningar og det å ha ei unik røyst.

    Inn i ei ny tid

    For heilt sidan starten har The Atlantic vore eit magasin for meiningsbryting og samfunnsdebatt.

    Når The Atlantic no byrja å satsa på nett, var det altså utan å slå barnet ut av badevatnet. Suksessoppskrifta handla derimot om å ta med seg ideala magasinet i si tid vart tufta på inn i den nye tida.

    Det å ta vare på tradisjonane, vil likevel ikkje seia det same som om at redaksjonen i The Atlantic ikkje var viljug til å eksperimentera. For eksperimentera er noko The Atlantic har gjort mykje av, og som dei framleis driv mykje med.

    Fleire av desse eksperimenta er dessutan av ein slik art at dei nok kunne fått mang ein garva pressemann til å setja morgonkaffien i halsen.

    Det fyrste Justin Smith gjorde då han kom inn i The Atlantic, var å innføra det han kallar for “digital first”.

    Ein del av denne strategien handla om å ta vekk betalingsmuren på nett. I eit intervju med Mashable fortel han at dette opphavleg var meint å vera eit tidsavgrensa eksperiment for å sjå kor mange lesarar dei kunne få til den elektroniske utgåva av magasinet.

    Men det som i si tid var meint som eit eksperiment, har no vorte ei permanent ordning. Og i 2012 hadde The Atlantic 25 gonger fleire lesarar på nett enn det dei hadde på papir.

    Mange bekkar små…

    Så då vert spørsmålet: Korleis tenar så The Atlantic nok pengar på nett til å finansiera journalistikken dei driv med?

    Det er noko av svaret her som kan få garva pressefolk til å setja kaffien i halsen.

    Det vart nemleg raskt klart at tradisjonell banner-reklame på nettsida og abonnement på papirutgåva til The Atlantic i seg sjølv ikkje gav nok inntekter.

    Det gjorde at The Atlantic måtte finna fram til nye inntektskjelder. Ei av desse nye inntektskjeldene var det Justin Smith kalla for “sponsored content”. Noko som er eit litt meir fancy ord for det me på norsk kallar for tekstreklame.

    Dette handlar om at ein annonsør kan betala for å få publisert ein artikkel på nettsida til The Atlantic, slik at det ser ut som om det er The Atlantic sjølv som har skrive artikkelen.

    Etter at magasinet publiserte ein “sponsored content-artikkel” der scientologi kyrkja vart omtala i vel rosande ordelag, fekk The Atlantic med rette mykje kritikk.

    Sjølv om artikkelen heilt klart var eit feilgrep, vert det likevel for enkelt å seia at dette er tekstreklame og at tekstreklame er noko ein ikkje bør driva med.

    Noko av det Smith har skjøna, er at den prosessen med digitalisering som finn stad i media no, er så omfattande at dei spelereglane som tidlegare fungerte, no er sett ut av spel.

    Tradisjonelt har abonnement og reklame vore dei to store inntektskjeldene til media. Noko av det The Atlantic har eksperimentert med, og som “sponsored content” berre er ein liten del av, er at dei ikkje berre kan basera seg på to store inntektskjelder, men at dei i staden må ha mange små kjelder.

    Difor satsar The Atlantic på å byggja merkvare og på å hjelpa andre merkevarer med å få fram det dei ynskjer å vera. The Atlantic har på sett og vis vorte eit marknadsføringsselskap som sel idear like mykje som dei sel historier.

    Og det er noko å tenkja på for fleire mediehus i Noreg.

    For her i landet har eg fått inntrykk av at det eksisterer ei litt naiv oppfatning om at så lenge ein får opp ein betalingsmur på nettsida, så kjem resten til å fiksa seg av seg sjølv.

    Men er det noko The Atlantic har synt oss, så er det det at dei digitale endringane som no finn stad er så djuptgåande at for å ha ei framtid, så må ein også endra måten ein tenkjer på. Og det er fyrst og fremst det “digital first” handlar om.

    Om du ynskjer å lesa meir om Justin Smith og The Atlantic:

    All hail Justin Smith – Buzzmachine.com

    How Justin Smith remakes media companies – and why The Atlantic will be fine without him – Paidcontent.org


    Del om du likar

    Leave a Reply

    Your email address will not be published. Required fields are marked *